บทที่ 17 ของการสนทนาเรื่องของคงจื๊อ

阳yáng货huò欲yù见jiàn孔kǒng子zǐ，孔kǒng子zǐ不bù见jiàn，归guī孔kǒng子zǐ豚tún，孔kǒng子zǐ时shí其qí亡wáng也yě而ér往wǎng拜bài之zhī，遇yù诸zhū途tú，谓wèi孔kǒng子zǐ曰yuē：“来lái，予yú与yǔ尔ěr言yán。”曰yuē：“怀huái其qí宝bǎo，而ér迷mí其qí邦bāng。可kě谓wèi仁rén乎hū？”曰yuē：“不bù可kě。”“好hào从cóng事shì而ér亟qì失shī时shí，可kě谓wèi知zhī乎hū？”曰yuē：“不bù可kě。”“日rì月yuè逝shì矣yǐ，岁suì不bù我wǒ与yú。”孔kǒng子zǐ曰yuē：“诺nuò。吾wú将jiāng仕shì矣yǐ。”

XVII.1. ยางฮฺวา (หรือยางโฮว) ต้องการพบคงจื๊อ แต่คงจื๊อไม่ยอมรับ เขาได้ส่งหมูตัวเล็ก ๆ มาให้คงจื๊อ คงจื๊อจึงไปเยี่ยมยางฮฺวาในเวลาที่เขาอยู่บ้านไม่ได้ และพบกันในทาง เขาเรียกคงจื๊อว่า "มาเถอะ ฉันมีเรื่องบอกคุณ" แล้วกล่าวว่า "คนที่เก็บทรัพย์สมบัติไว้ในตัวเอง แต่ทำให้ประเทศอยู่ในภาวะวุ่นวาย ได้เรียกว่าเป็นคนดีได้หรือไม่" คงจื๊อตอบว่า "ไม่ได้" ยางฮฺวากล่าวต่อว่า "คนที่ชอบทำงานสาธารณะแต่พลาดโอกาสบ่อย ๆ ได้เรียกว่าเป็นคนฉลาดได้หรือไม่" คงจื๊อตอบว่า "ไม่ได้" ยางฮฺวากล่าวต่อว่า "วันและเดือนผ่านไปแล้ว ปีไม่รอเรา" คงจื๊อตอบว่า "ฉันเห็นด้วย ฉันจะเข้ารับราชการแล้ว"

หมายเหตุ:

XVII.1. ยางฮฺวา หรือยางโฮว เป็นข้าหลวงของตระกูลจี เขาได้จองจำจีฮฺวาน ผู้นำตระกูลจี และปกครองเมืองลูโดยลำพัง (เขาได้ทำเช่นนี้เพื่อตอบแทนสิ่งที่จีวู บรรพบุรุษของเขาเคยทำกับกษัตริย์ลู) เขาต้องการให้คงจื๊อไปเยี่ยมเขา แต่คงจื๊อไม่ไป เมื่อขุนนางใหญ่ส่งของขวัญให้ผู้รู้ คงจื๊อไม่ได้รับของขวัญ ตามธรรมเนียม เขาจะต้องไปขอบคุณขุนนางใหญ่ที่ส่งของขวัญ แต่ยางฮฺวาได้ส่งหมูตัวเล็ก ๆ มาให้คงจื๊อเพื่อให้เขาต้องไปขอบคุณ และเยี่ยมเขา คงจื๊อจึงไปขอบคุณเมื่อยางฮฺวาอยู่บ้านไม่ได้ เขากลัวว่าจะตกอยู่ในแผนของยางฮฺวาและยอมรับอำนาจของเขา และต้องการรักษาคำสัญญาแรกของเขา คือ ไม่ไปเยี่ยมเขา แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบกับยางฮฺวาในทาง ยางฮฺวาในการวิจารณ์การกระทำของคงจื๊อและล่อให้เขาเข้ารับราชการทันที มีแต่แผนเพื่อให้คงจื๊อสนับสนุนเขาในการวุ่นวายการปกครอง คงจื๊อพร้อมที่จะเข้ารับราชการ แต่ไม่พร้อมที่จะทำงานให้ยางฮฺวา

子zǐ曰yuē：“性xìng相xiāng近jìn也yě，习xí相xiāng远yuǎn也yě。”

XVII.2. ผู้ท่านกล่าวว่า "มนุษย์มีธรรมชาติคล้ายกัน แต่พวกเขาแตกต่างกันเนื่องจากนิสัยที่พวกเขาได้รับ"

子zǐ曰yuē：“唯wéi上shàng智zhì与yú下xià愚yú不bù移yí。”

XVII.3. ผู้ท่านกล่าวว่า "มีเพียงสองกลุ่มคนที่ไม่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม คือ คนที่ฉลาดที่สุดและคนที่โง่ที่สุด"

子zǐ之zhī武wǔ城chéng，闻wén弦xián歌gē之zhī声shēng，夫fū子zǐ莞wǎn尔ěr而ér笑xiào曰yuē：“割gē鸡jī焉yān用yòng宰zǎi牛niú刀dāo。”子zǐ游yóu对duì曰yuē：“昔xī者zhě偃yǎn也yě闻wén诸zhū夫fū子zǐ曰yuē：‘君jūn子zǐ学xué道dào则zé爱ài人rén，小xiǎo人rén学xué道dào则zé易yì使shǐ也yě。’”子zǐ曰yuē：“二èr三sān子zǐ，偃yǎn之zhī言yán是shì也yě。前qián言yán戏xì之zhī耳ěr。”

XVII.4. ผู้ท่านมาถึงเมืองวูเชิง และได้ฟังเสียงร้องเพลงและเสียงเครื่องดนตรี เขาแย้มและกล่าวว่า "เมื่อต้องสังหารไก่ จะใช้มีดที่ใช้สำหรับสังหารวัวได้หรือ" จื้อโยวตอบว่า "ผู้ท่าน เมื่อก่อนฉันเคยฟังผู้ท่านกล่าวว่า 'ผู้นำที่ศึกษาความดีจะเป็นคนดีต่อคนอื่น และคนธรรมดาที่ศึกษาความดีจะง่ายต่อการปกครอง'" ผู้ท่านกล่าวว่า "ลูก ๆ คำพูดของยานคือความจริง ฉันพูดก่อนหน้านี้เป็นเพียงการเล่น"

หมายเหตุ:

XVII.4. เมืองวูเชิงเป็นส่วนหนึ่งของรัฐลู จื้อโยวเป็นขุนนางผู้ปกครองเมืองวูเชิงและสอนประชาชนเกี่ยวกับความรับผิดชอบและดนตรี ดังนั้นประชาชนจึงรู้ทั้งการร้องเพลงและเล่นดนตรี ความสุขของผู้ท่านปรากฏบนใบหน้า เขาแย้มและกล่าวว่า "เมื่อต้องสังหารไก่ สัตว์เล็ก ๆ จะมีเหตุผลอะไรที่จะใช้มีดใหญ่ที่ใช้สำหรับสังหารวัวได้" เขาต้องการบอกว่า จื้อโยวใช้วิธีการปกครองที่ใหญ่ ๆ สำหรับเมืองเล็ก ๆ เขาไม่พูดจริง ๆ ประเทศที่ต้องปกครองไม่มีขนาดเดียวกัน แต่ผู้ปกครองต้องสอนความรับผิดชอบและดนตรีเสมอ และต้องมีพฤติกรรมเหมือนกัน

公gōng山shān弗fú扰rǎo以yǐ费fèi畔pàn，召zhào，子zǐ欲yù往wǎng，子zǐ路lù不bù说yuè，曰yuē：“末mò之zhī也yě已yǐ，何hé必bì公gōng山shān氏shì之zhī之zhī也yě！”子zǐ曰yuē：“夫fú召zhào我wǒ者zhě岂qǐ徒tú哉zāi！如rú有yǒu用yòng我wǒ者zhě，吾wú其qí为wéi东dōng周zhōu乎hū！”

XVII.5. กงชานฟูราโอว์ ผู้ปกครองเมืองบี ได้ก่อการกบฏ เขาเชิญคงจื๊อไปเยี่ยม เขาได้ต้องการไปเยี่ยม แต่จื้อลู่ไม่พอใจและกล่าวว่า "ไม่มีที่ไหนที่ควรไป เหมือนไหมที่จะไปเยี่ยมกงชานฟูราโอว์" ผู้ท่านตอบว่า "คนที่เชิญฉันมาคือคนที่มีความตั้งใจจริงหรือไม่ ถ้าพวกเขาให้ฉันเป็นผู้นำ ฉันจะฟื้นฟูหลักการของผู้ก่อตั้งราชวงศ์โจวในตะวันออกได้"

หมายเหตุ:

XVII.5. กงชานฟูราโอว์ เป็นข้าหลวงของผู้นำตระกูลจี ผู้นำตระกูลใหญ่ในรัฐลู กงชานเป็นนามสกุล ฟูราโอว์เป็นชื่อ และจีเช เป็นชื่อเล่น เขากับยางฮฺวาได้จองจำจีฮฺวาน ผู้นำตระกูลจี และเป็นผู้นำการกบฏในเมืองบี เขาเชิญคงจื๊อไปเยี่ยม คงจื๊อต้องการไปเยี่ยม เพราะกงชานฟูราโอว์กบฏต่อตระกูลจี ไม่ใช่ต่อกษัตริย์ลู คงจื๊อต้องการไปเยี่ยมเพื่อประโยชน์ของกษัตริย์ลู ไม่ใช่ของกงชานฟูราโอว์ ถ้าคงจื๊อสามารถทำตามแผนของเขาได้ เขาจะยึดอำนาจจากขุนนางใหญ่และส่งมอบให้กับกษัตริย์ และหลังจากที่ส่งมอบให้กับกษัตริย์ เขาจะส่งมอบให้กับจักรพรรดิ เขาต้องการไปเยี่ยมกงชานฟูราโอว์เพราะเขามีหลักการเช่นนั้น แต่เขาไม่ไปเพราะเขาไม่สามารถทำตามแผนของเขาได้

子zǐ张zhāng问wèn仁rén于yú孔kǒng子zǐ，孔kǒng子zǐ曰yuē：“能néng行xíng五wǔ者zhě于yú天tiān下xià，为wéi仁rén矣yǐ。”请qǐng问wèn之zhī。曰yuē：“恭gōng宽kuān信xìn敏mǐn惠huì。恭gōng则zé不bù侮wǔ，宽kuān则zé得dé众zhòng，信xìn则zé人rén任rèn焉yān，敏mǐn则zé有yǒu功gōng，惠huì则zé足zú以yǐ使shǐ人rén。”

XVII.6. จื้อจางถามคงจื๊อเกี่ยวกับความดีงาม คงจื๊อตอบว่า "คนที่สามารถปฏิบัติต่อห้าอันนี้ได้ทุกที่ทุกเวลา จะเป็นคนดีงาม" จื้อจางขอถามอีกว่า "อันใดบ้าง" คงจื๊อตอบว่า "คือ ความเคารพ ความกว้างขวาง ความซื่อสัตย์ ความเร็วและความเมตตา ความเคารพจะไม่ถูกดูถูก ความกว้างขวางจะได้รับความนับถือ ความซื่อสัตย์จะได้รับความไว้วางใจ ความเร็วจะสามารถทำงานได้ และความเมตตาจะทำให้คนอื่นง่ายต่อการปกครอง"

佛fó刖yuè召zhào，子zǐ欲yù往wǎng。子zǐ路lù曰yuē：“昔xī者zhě由yóu也yě闻wén诸zhū夫fū子zǐ曰yuē：‘亲qīn于yú其qí身shēn为wéi不bù善shàn者zhě，君jūn子zǐ不bù入rù也yě。’佛fó刖yuè以yǐ中zhōng牟mù畔pàn，子zǐ之zhī往wǎng也yě如rú之zhī何hé？”子zǐ曰yuē：“然rán。有yǒu是shì言yán也yě：不bù曰yuē坚jiān乎hū，磨mó而ér不bù磷lín；不bù曰yuē白bái乎hū，涅niè而ér不bù缁zī。吾wú其qí孢páo瓜guā也yě哉zāi？焉yān能néng系xì而ér不bù食shí。”

XVII.7. ปิยฺเหยวเชิญคงจื๊อไปเยี่ยม ผู้ท่านต้องการไปเยี่ยม จื้อลู่กล่าวว่า "ผู้ท่าน เมื่อก่อนฉันเคยฟังผู้ท่านกล่าวว่า 'คนดีไม่ควรเป็นเพื่อนกับคนที่ทำงานที่ไม่ดี' ปิยฺเหยว ผู้ปกครองจงโมว ได้ยกธงกบฏ ควรจะไปเยี่ยมเขาหรือไม่" ผู้ท่านตอบว่า "เป็นเช่นนั้น มีคำพูดเช่นนี้ว่า 'ไม่ว่าจะแข็งแรงหรือไม่ ถูกขูดจนแตกหรือไม่' และ 'ไม่ว่าจะขาวหรือไม่ ถูกย้อมดำหรือไม่' ฉันจะเป็นหมากฝรั่งหรือไหม ฉันจะถูกแขวนไว้และไม่ได้รับประโยชน์หรือไม่"

หมายเหตุ:

XVII.7. ผู้ท่านกล่าวว่า "ความดีของฉันแข็งแรงและบริสุทธิ์มากพอที่จะไม่ต้องกลัวการสัมผัสกับคนที่ชั่วร้าย ฉันจะตอบสนองการเชิญของปิยฺเหยวหรือไม่ ฉันจะเป็นหมากฝรั่งหรือไหม ฉันจะเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นได้หรือไม่เหมือนหมากฝรั่งที่แขวนอยู่ในที่เดียวกันตลอดเวลาและไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่สามารถดื่มหรือกินได้"

子zǐ曰yuē：“由yóu也yě，汝rǔ闻wén六liù言yán六liù蔽bì矣yǐ乎hū？”对duì曰yuē：“未wèi也yě。”居jū，吾wú语yù汝rǔ。好hào仁rén不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě愚yú；好hào知zhī不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě荡dàng；好hào信xìn不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě贼zéi；好hào直zhí不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě绞jiǎo；好hào勇yǒng不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě乱luàn；好hào刚gāng不bù好hào学xué，其qí蔽bì也yě狂kuáng。”

XVII.8. ผู้ท่านกล่าวว่า "ยู เธอได้ฟังหกคำพูดและหกความบกพร่องแล้วหรือ" ยูตอบว่า "ยังไม่ได้" "นั่งเถอะ ฉันจะบอกเธอ หกคำพูดคือ คนที่ชอบความดีแต่ไม่ชอบการศึกษา จะโง่ คนที่ชอบความรู้แต่ไม่ชอบการศึกษา จะหลงผิด คนที่ชอบความซื่อสัตย์แต่ไม่ชอบการศึกษา จะทำให้คนอื่นเสียหาย คนที่ชอบความตรงไปตรงมาแต่ไม่ชอบการศึกษา จะวิจารณ์และแนะนำอย่างไม่ระมัดระวัง คนที่ชอบความกล้าหาญแต่ไม่ชอบการศึกษา จะสร้างความวุ่นวาย คนที่ชอบความแข็งแกร่งแต่ไม่ชอบการศึกษา จะเป็นคนบ้าคลั่ง"

子zǐ曰yuē：“小xiǎo子zǐ，何hé莫mò学xué夫fú诗shī？诗shī可kě以yǐ兴xìng，可kě以yǐ观guān，可kě以yǐ群qún，可kě以yǐ怨yuàn。迩ěr之zhī事shì父fù，远yuǎn之zhī事shì君jūn。多duō识shí于yú鸟niǎo兽shòu草cǎo木mù之zhī名míng。”

XVII.9. ผู้ท่านกล่าวว่า "ลูก ๆ ทำไมไม่ศึกษาโชว์จิง (หนังสือรวมบทกวี) ได้หรือ โชว์จิงสามารถใช้สำหรับการกระตุ้นให้ทำความดี การตรวจสอบตนเอง การปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างเหมาะสม การโกรธอย่างเหมาะสม การปฏิบัติต่อพ่อแม่และกษัตริย์อย่างเหมาะสม และการรู้จักชื่อของนกสัตว์พืชไม้มากมาย"

子zǐ谓wèi伯bó鱼yú曰yuē：“汝rǔ为wéi周zhōu南nán召shào南nán矣yǐ乎hū？人rén而ér不bù为wéi周zhōu南nán召shào南nán，其qí犹yóu正zhèng墙qiáng面miàn而ér立lì也yě与yú？”

XVII.10. ผู้ท่านกล่าวกับบุตรชายบ่อยูว่า "เธอศึกษาโจวหนานและเซาหนานแล้วหรือ คนที่ไม่ศึกษาโจวหนานและเซาหนาน จะเหมือนคนที่ยืนหน้าประชิดกำแพงหรือไม่"

子zǐ曰yuē：“礼lǐ云yún礼lǐ云yún，玉yù帛bó云yún乎hū哉zāi？乐yuè云yún乐yuè云yún，钟zhōng鼓gǔ云yún乎hū哉zāi？”

XVII.11. ผู้ท่านกล่าวว่า "เมื่อพูดถึงความสุภาพและยกย่องความสุภาพ ความหมายคือเพียงแต่หยกและผ้าไหมหรือ เมื่อพูดถึงดนตรีและยกย่องดนตรี ความหมายคือเพียงแต่ระนาดและกลองหรือ"

หมายเหตุ:

XVII.11. ความสุภาพต้องการความเคารพเป็นหลัก และดนตรีมีวัตถุประสงค์หลักคือความสัมพันธ์ (ความสัมพันธ์) หยก ผ้าไหม ระนาด และกลองเป็นเพียงอุปกรณ์เสริม

子zǐ曰yuē：“色sè厉lì而ér内nèi荏rěn，譬pì诸zhū小xiǎo人rén，其qí犹yóu穿chuān窬yú之zhī盗dào也yě与yú？”

XVII.12. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนที่ดูเหมือนจะปฏิบัติตามหลักการของความดีงาม แต่ไม่มีพลังภายใน จะเหมือนกับคนที่ชั้นต่ำที่ผ่านผนังหรือเข้าไปขโมยหรือไม่"

子zǐ曰yuē：“乡xiāng愿yuàn，德dé之zhī贼zéi也yě。”

XVII.13. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนที่เป็นคนดีตามความเห็นของหมู่บ้านจะทำลายความดี"

子zǐ曰yuē：“道dào听tīng而ér途tú说shuō，德dé之zhī弃qì也yě。”

XVII.14. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนที่ฟังความดีบนทางและบอกให้คนอื่นฟังบนทาง จะทิ้งความดีไป"

子zǐ曰yuē：“鄙bǐ夫fū，可kě与yǔ事shì君jūn也yě与yú哉zāi？其qí未wèi得dé之zhī也yě，患huàn得dé之zhī；既jì得dé之zhī，患huàn失shī之zhī。苟gǒu患huàn失shī之zhī，无wú所suǒ不bù至zhì矣yǐ。”

XVII.15. ผู้ท่านกล่าวว่า "ควรจะรับคนที่ต่ำต้อยเข้ามาในราชสำนักและให้บริการกับกษัตริย์พร้อมกับพวกเขาหรือไม่ ก่อนที่จะได้รับตำแหน่ง พวกเขากังวลว่าจะได้รับตำแหน่ง หลังจากได้รับตำแหน่ง พวกเขากังวลว่าจะเสียตำแหน่ง ถ้าพวกเขากังวลว่าจะเสียตำแหน่ง พวกเขาจะไม่หยุดที่อะไรเพื่อไม่เสียตำแหน่ง"

子zǐ曰yuē：“古gǔ者zhě民mín有yǒu三sān疾jí，今jīn也yě或huò是shì之zhī亡wáng也yě。古gǔ之zhī狂kuáng也yě肆sì，今jīn之zhī狂kuáng也yě荡dàng；古gǔ之zhī矜jīn也yě廉lián，今jīn之zhī矜jīn也yě忿fèn戾lì；古gǔ之zhī愚yú也yě直zhí，今jīn之zhī愚yú也yě诈zhà而ér已yǐ矣yǐ。”

XVII.16. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนในอดีตมีสามความผิดพลาดที่อาจไม่มีในปัจจุบัน คนในอดีตที่มีความมุ่งมั่นสูงไม่สนใจสิ่งเล็กน้อย แต่คนในปัจจุบันจะทำตามใจชอบ คนในอดีตที่มีความมั่นใจในตนเองไม่เป็นที่เข้าถึง แต่คนในปัจจุบันจะโกรธและไม่ยอมรับคนอื่น คนในอดีตที่โง่จะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่คนในปัจจุบันจะเป็นคนโกง"

子zǐ曰yuē：“巧qiǎo言yán令lìng色sè，鲜xiǎn矣yǐ仁rén。”

XVII.17. ผู้ท่านกล่าวว่า "ฉันไม่ชอบสีแดงที่เข้มกว่าสีแดงฉูดฉาด ฉันไม่ชอบดนตรีของเจิงที่สว่างกว่าดนตรีที่ดี ฉันไม่ชอบคนที่พูดมากที่ทำให้รัฐและครอบครัววุ่นวาย"

子zǐ曰yuē：“予yú欲yù无wú言yán。”子zǐ贡gòng曰yuē：“子zǐ如rú不bù言yán，则zé小xiǎo子zǐ何hé述shù焉yān？”子zǐ曰yuē：“天tiān何hé言yán哉zāi。四sì时shí行xíng焉yān，百bǎi物wù生shēng焉yān。天tiān何hé言yán哉zāi！”

XVII.18. ผู้ท่านกล่าวว่า "ฉันอยากจะไม่พูดอีกต่อไป" จื้อกงกล่าวว่า "ผู้ท่าน ถ้าผู้ท่านไม่พูด ลูกศิษย์จะส่งต่ออะไรต่อไป" ผู้ท่านตอบว่า "ฟ้าจะพูดอะไรได้หรือไม่ ฤดูสี่ฤดูผ่านไป และสิ่งของทั้งหมดเกิดขึ้น ฟ้าจะพูดอะไรได้หรือไม่"

หมายเหตุ:

XVII.18. ในการกระทำของผู้รู้ที่ดีที่สุด ทุกอย่าง รวมถึงการเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยก็เป็นการแสดงความรู้สึกที่สูงสุดของความรู้สึกเช่นเดียวกับการผ่านของฤดู การสร้างสิ่งต่าง ๆ ทุกอย่างในธรรมชาติเป็นการไหลของพลังแห่งฟ้า ฟ้าต้องพูดอะไรเพื่อแสดงความดีของตนเองได้หรือไม่

孺rú悲bēi欲yù见jiàn孔kǒng子zǐ，孔kǒng子zǐ辞cí以yǐ疾jí，将jiāng命mìng者zhě出chū户hù，取qǔ瑟sè而ér歌gē，使shǐ之zhī闻wén之zhī。

XVII.19. รูเป่ย์ต้องการพบคงจื๊อ คงจื๊อปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่าป่วย เมื่อผู้ที่นำคำตอบไปให้รูเป่ย์ออกจากประตู คงจื๊อได้เอากีตาร์ออกมาและเล่นเพลงเพื่อให้รูเป่ย์ฟัง

宰zǎi我wǒ问wèn：“三sān年nián之zhī丧sāng，期jī已yǐ久jiǔ矣yǐ。君jūn子zǐ三sān年nián不bù为wéi礼lǐ，礼lǐ必bì坏huài；三sān年nián不bù为wéi乐yuè，乐yuè必bì崩bēng。旧jiù谷gǔ既jì没mò，新xīn谷gǔ既jì升shēng，钻zuān燧suì改gǎi火huǒ，期jī可kě已yǐ矣yǐ。”子zǐ曰yuē：“食shí夫fú稻dào，衣yī夫fú锦jǐn，于yú汝rǔ安ān乎hū？”曰yuē：“安ān。”“汝rǔ安ān则zé为wéi之zhī。夫fú君jūn子zǐ之zhī居jū丧sāng，食shí旨zhǐ不bù甘gān，闻wén乐yuè不bù乐lè，居jū处chǔ不bù安ān，故gù不bù为wéi也yě。今jīn汝rǔ安ān，则zé为wéi之zhī。”宰zǎi我wǒ出chū，子zǐ曰yuē：“予yú之zhī不bù仁rén也yě。子zǐ生shēng三sān年nián，然rán后hòu免miǎn于yú父fù母mǔ之zhī怀huái。夫fú三sān年nián之zhī丧sāng，天tiān下xià之zhī通tōng丧sāng也yě。予yú也yě有yǒu三sān年nián之zhī爱ài于yú其qí父fù母mǔ乎hū？”

XVII.20. ไซวอว์ถามคงจื๊อเกี่ยวกับการไว้ทุกข์สามปี เขากล่าวว่า "หนึ่งปีเป็นเวลาที่ยาวพอแล้ว ถ้าผู้รู้ไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์สามปี กฎเกณฑ์จะเสื่อมโทรม ถ้าผู้รู้ไม่มีดนตรีสามปี ดนตรีจะเสื่อมโทรม ในหนึ่งปี ข้าวเก่าเสียหมด ข้าวใหม่ได้เก็บเกี่ยว ในหนึ่งปี ต้นไม้ต่าง ๆ ได้ให้ไฟใหม่ จึงควรจะไว้ทุกข์ไม่เกินหนึ่งปี" ผู้ท่านตอบว่า "หลังจากไว้ทุกข์หนึ่งปี คุณจะรับประทานข้าวและใส่ผ้าไหมได้หรือไม่" ไซวอว์ตอบว่า "ฉันจะรับประทานข้าวและใส่ผ้าไหมได้" ผู้ท่านตอบว่า "ถ้าคุณรับประทานข้าวและใส่ผ้าไหมได้ คุณก็ทำได้ ถ้าผู้รู้ไว้ทุกข์ เขาจะไม่รู้รสของอาหารที่อร่อย ไม่ชอบฟังดนตรี และไม่มีความสบายใจในที่พักของเขา ดังนั้นเขาจะไม่ทำเช่นนั้น แต่คุณถ้าคุณรับประทานข้าวและใส่ผ้าไหมได้ คุณก็ทำได้" ไซวอว์ออกไป ผู้ท่านกล่าวว่า "ยูไม่มีความเมตตา บุตรชายจะอยู่ในอุ้มของพ่อแม่สามปี ดังนั้นการไว้ทุกข์สามปีจึงได้รับการยอมรับทั่วไป ยูไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่สามปีหรือไม่"

หมายเหตุ:

XVII.20. คนในอดีตได้รับไฟใหม่จากเครื่องมือจากไม้ที่พวกเขาแต่งตัวเป็นเหมือนกับเครื่องมือที่ใช้ในการขุดบ่อ ไม้ที่ใช้ในฤดูใบไม้ผลิคือไม้กะลาสีและไม้แอปเปิลในช่วงต้นฤดูร้อนคือไม้จูจูบและไม้อัลมอนด์ ในช่วงปลายฤดูร้อนคือไม้มะม่วงและไม้มะม่วงแดงในฤดูใบไม้ร่วงคือไม้โอ๊กและไม้ยู ในฤดูหนาวคือไม้โซโฟราและไม้แทน เมื่อบุตรชายเสียพ่อหรือแม่ในสามปี เขาจะรับประทานอาหารที่ง่าย ๆ ใส่ผ้าจักไหม และนอนบนหญ้า ด้วยหัวนอนบนก้อนดิน

子zǐ曰yuē：“饱bǎo食shí终zhōng日rì，无wú所suǒ用yòng心xīn，焉yān矣yǐ哉zāi！不bù有yǒu博bó弈yì者zhě乎hū，为wéi之zhī犹yóu贤xián乎hū已yǐ。”

XVII.21. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนที่กินอาหารจนเต็มทุกวันและไม่ใช้จิตใจในอะไร จะยากที่จะเป็นคนดี ฉันไม่มีแทรกะหรือไหม มันจะดีกว่าที่จะไม่ทำอะไร"

子zǐ路lù曰yuē：“君jūn子zǐ尚shàng勇yǒng乎hū？”子zǐ曰yuē：“君jūn子zǐ义yì以yǐ为wéi上shàng，君jūn子zǐ有yǒu勇yǒng而ér无wú义yì为wéi乱luàn，小xiǎo人rén有yǒu勇yǒng而ér无wú义yì为wéi盗dào。”

XVII.22. จื้อลู่กล่าวว่า "ผู้นำยกย่องความกล้าหาญหรือไม่" ผู้ท่านตอบว่า "ผู้นำยกย่องความยุติธรรมเป็นอันดับแรก ถ้าผู้นำมีความกล้าหาญแต่ไม่มีความยุติธรรม จะสร้างความวุ่นวาย ถ้าคนธรรมดามีความกล้าหาญแต่ไม่มีความยุติธรรม จะเป็นโจร"

子zǐ贡gòng曰yuē：“君jūn子zǐ亦yì有yǒu恶wù乎hū？”子zǐ曰yuē：“有yǒu恶wù。恶wù称chēng人rén之zhī恶è者zhě，恶wù居jū下xià流liú而ér讪shàn上shàng者zhě，恶wù勇yǒng而ér无wú礼lǐ者zhě，恶wù果guǒ敢gǎn而ér窒zhì者zhě。”曰yuē：“赐cì也yě亦yì有yǒu恶wù乎hū。恶wù敫jiǎo以yǐ为wéi知zhī者zhě，恶wù不bù孙sūn以yǐ为wéi勇yǒng者zhě，恶wù讦jié以yǐ为wéi直zhí者zhě。”

XVII.23. จื้อกงกล่าวว่า "ผู้นำมีความเกลียดชังอะไรหรือ" ผู้ท่านตอบว่า "มี ความเกลียดชังคนที่กล่าวหาและวิจารณ์คนอื่น ความเกลียดชังคนที่ชั้นต่ำที่ดูถูกคนที่ชั้นสูง ความเกลียดชังคนที่กล้าหาญแต่ไม่มีความสุภาพ ความเกลียดชังคนที่กล้าหาญแต่มีความรู้สึกแคบ" ผู้ท่านกล่าวต่อว่า "ซี เธอมีความเกลียดชังอะไรหรือ" ซีตอบว่า "ฉันเกลียดชังคนที่สังเกตการกระทำของคนอื่นและคิดว่าเป็นความระมัดระวัง ฉันเกลียดชังคนที่ไม่ยอมแพ้และคิดว่าเป็นความกล้าหาญ ฉันเกลียดชังคนที่วิจารณ์คนอื่นเกี่ยวกับความผิดพลาดที่ซ่อนไว้และคิดว่าเป็นความตรงไปตรงมา"

子zǐ曰yuē：“唯wéi女nǚ子zǐ与yú小xiǎo人rén为wéi难nán养yǎng也yě。近jìn之zhī则zé不bù孙sūn，远yuǎn之zhī则zé怨yuàn。”

XVII.24. ผู้ท่านกล่าวว่า "ผู้หญิงที่เป็นคนรองและคนที่ทำงานเป็นคนที่ยากที่สุดในการดูแล ถ้าใกล้ชิดพวกเขา พวกเขาจะไม่เคารพ ถ้าไกลออกไป พวกเขาจะไม่พอใจ"

子zǐ曰yuē：“年nián四sì十shí而ér见jiàn恶wù焉yān，其qí终zhōng也yě已yǐ。”

XVII.25. ผู้ท่านกล่าวว่า "คนที่มีความชั่วร้ายที่ทำให้คนอื่นเกลียดเมื่ออายุ 40 ปี จะไม่สามารถแก้ไขได้"