บทที่ 40 จากลาวซี่

คือ: เมื่อสิ่งมีชีวิตกลับสู่ความไม่มีอยู่แล้ว เต๋าก็ให้พวกเขาเคลื่อนไหวอีกครั้ง

河上公 Héshàng Gōng คำว่า 反 fǎn แปลว่า 反于无 fǎn yú wú "กลับสู่ความไม่มีอยู่"

E: กระบวนการของเต๋า (คือ) แรงผลักดันที่เต๋าให้แก่สิ่งมีชีวิต มีรากฐานอยู่ที่การกลับสู่ความไม่มีอยู่ ถ้าพวกเขาไม่กลับสู่ความไม่มีอยู่ เต๋าก็ไม่สามารถให้พวกเขาเคลื่อนไหวได้ พวกเขาต้องรวมตัวกัน ต้องหดตัวลง (ต้องลดลง) เพื่อที่จะสามารถพัฒนาตนเองได้เต็มที่ ดังนั้นการกลับสู่ความไม่มีอยู่จึงทำให้เต๋าสามารถให้สิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวได้ คือทำให้พวกเขาเกิดใหม่

B: ในสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจักรวาล ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ต้องกลับสู่ความไม่มีอยู่เพื่อที่จะมีชีวิตใหม่ เมื่อพวกเขากลับสู่ความสงบสมบูรณ์ เต๋าก็ให้พวกเขาเคลื่อนไหวอีกครั้งและนำพวกเขากลับสู่ชีวิต ดังนั้นความสงบจึงเป็นฐานและหลักการของการเคลื่อนไหว

แปลตรงตัว: "ความอ่อนแอของเต๋า คือการใช้งานของเขา" A แปลคำว่า 道之用 dào zhī yòng เป็น 道恒用之 dào héng yòng zhī คือ "(ความอ่อนแอคือ)สิ่งที่เต๋าใช้งานอย่างต่อเนื่อง" ดังนั้นเขาจึงสามารถอยู่รอดตลอดกาลได้ E ได้รับความหมายเดียวกัน: ความอ่อนแอคือสภาพที่เป็นอยู่ของเต๋า ถ้ามันไม่อ่อนแอ มันก็จะไม่สามารถอยู่รอดนานได้

ผู้วิจารณ์อื่น ๆ ฟังว่า ความอ่อนแอคือวิธีการใช้งานเต๋า คือการสังเกตและลอกเลียนเต๋า B: ถ้าผู้ที่ปฏิบัติตามเต๋าทราบว่า การกลับสู่ความว่างเปล่า ความสงบเป็นฐานและหลักการของการเคลื่อนไหว พวกเขาจะลดความตั้งใจของตนลง และทำให้ใจของพวกเขาว่างเปล่า เมื่อความตั้งใจลดลงใจก็ว่างเปล่า เมื่อความว่างเปล่าถึงขีดสุด พวกเขาก็จะเข้าสู่ความสงบสมบูรณ์และกลับสู่รากฐานของตน ดังนั้นนี้คือวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการฟื้นฟูธรรมชาติของตนเอง

河上公 Héshàng Gōng: ด้วยความอ่อนแอเราเหมือนเต๋าในบางส่วน 张默 Zhāng Mò: มีใจว่างและสงบภายใน มีร่างกายอ่อนแอภายนอก เป็นวิธีการกลับสู่รากฐานของเรา (เต๋า) 李息斋 Lǐ Xīzhāi: เมื่อสิ่งมีชีวิตพัฒนาตนเอง พวกเขาก็แข็งแรงขึ้น ถ้าพวกเขากลับจากความแข็งแรงไปสู่ความอ่อนแอ พวกเขาก็จะสามารถไปสู่เต๋าได้ตามลำดับ

A: สิ่งต่าง ๆ ทั้งหมดเกิดจากฟ้าและดิน ซึ่งมีตำแหน่งที่แน่นอนในจักรวาล ดังนั้น 老子 Lǎozǐ จึงกล่าวว่า "พวกเขาเกิดจากความมีอยู่"

B: ฟ้าและดินเกิดจากไหน? พวกเขาเกิดจากความไม่มีอยู่ (เต๋า) เต๋าไม่มีรูปร่าง ดังนั้น 老子 Lǎozǐ จึงกล่าวว่า "ความมีอยู่เกิดจากความไม่มีอยู่"