บทที่ 42 ของเล่าเซ่

李息斋 Lǐ Xīzhāi : เมื่อด้าว์ยังคงอยู่ในตัวเอง หนึ่งยังไม่เกิดขึ้น หนึ่งยังไม่เกิดขึ้น จะมีสองอย่างไรได้ สองไม่มีเพราะหนึ่งยังไม่แยกออกไป (ในจักรวาลเพื่อสร้างสิ่งมีชีวิต) เมื่อมีหนึ่ง (คือเมื่อด้าว์ปรากฏออกมา) ทันทีมีสอง

E : หนึ่งสร้างสอง คือ หนึ่งแยกออกเป็นหลัก 阴 yīn "หญิง" และหลัก 阳 yáng "ชาย"

E : สองสร้างสาม (คือสองสร้างหลักที่สาม) หลักหญิงและหลักชายรวมกันและสร้างความสมดุล

E : สาม คือ หลักที่สามนี้ ลมความสมดุลรวมตัวและสร้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

ผู้แปลหลายคนอธิบายคำว่า 负 fù ว่า "หลบหนี" และคำว่า 抱 bào ว่า "หา" ตาม E คำว่า 阴 yīn หมายถึง "ความสงบ" และ 阳 yáng หมายถึง "ความเคลื่อนไหว"

童思敬 Tóng Sījìng นำบทนี้ไปใช้กับพืชและต้นไม้ และแปลคำว่า 阴 yīn และ 阳 yáng ว่า "ความเย็น" และ "ความร้อน" พืชหลบหนีความเย็นและหาความร้อน และลมอ่อนไร้รูปแบบ (หลักชีวิต) ไหลผ่านในตัวพวกมัน

คำว่า 气 qì "ลม" มีความหมายคล้ายกับคำละติน anima ซึ่งหมายถึงทั้ง "ลม" และ "หลักชีวิต" แต่ไม่ใช้กับ "จิตใจของมนุษย์ที่มีสติปัญญา"

河上公 Héshàng Gōng : คำว่า 冲 chōng หมายถึง "ว่างเปล่า ไร้รูปแบบ" ลมความสมดุลเป็นรากฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด แต่ว่างเปล่า อ่อนแรง และไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

严君平 Yán Jūnpíng : ความที่เล็กน้อย อ่อนแรง (ด้าว์) เป็นต้นกำเนิดของฟ้าและดิน และเป็นมารดาของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด แต่มนุษย์เกลียดความอ่อนแรง ความเล็กน้อย และความไม่สมบูรณ์ แต่กษัตริย์ก็เรียกตนเองด้วยชื่อเหล่านี้ นี่เป็นเพราะพวกเขามองความอ่อนน้อมและอ่อนแรงเป็นแรงขับเคลื่อนที่แรงที่สุดในโลก

河上公 Héshàng Gōng : ชื่อที่กษัตริย์เรียกตนเองเป็นคำที่แสดงความอ่อนน้อม ถ้าเจ้าชายและกษัตริย์ไม่ลดทอนตนเอง จักรวาลจะไม่ยอมรับพวกเขา ดังนั้นจักรพรรดิ 尧 Yáo และ 舜 Shùn ได้ขึ้นครองราชย์และมองราชบัลลังก์เหมือนว่านั้นเป็นของผู้อื่น ความดีงามของพวกเขามีขอบเขตไม่มีที่สิ้นสุด และจนถึงทุกวันนี้คนยังชื่นชมคุณธรรมของพวกเขา คนที่ลดทอนตนเองจะถูกยกขึ้นโดยมนุษย์

刘歆 Liú Xīn : ผู้ที่สร้างชื่อเรียกที่ลดทอนซึ่งเจ้าชายควรเรียกตนเองในยุคโบราณ ได้ยืมสถานะที่มนุษย์มองข้ามโดยทั่วไป พวกเขาได้ต้องการให้แม้ว่าจะมีฐานะสูงส่ง กษัตริย์ก็ไม่ลืมสถานะที่ต่ำและรากฐานที่พวกเขาเริ่มต้น

B : กษัตริย์เรียกตนเองเช่นนี้ เพราะการลดลงเป็นรากฐานของการเพิ่มขึ้น เพราะการลดทอนและลดทอนภายนอกทำให้ทรัพย์สินและยกขึ้นภายใน

河上公 Héshàng Gōng : 桀 Jié และ 纣 Zhòu ใช้ทรัพย์สินและอำนาจของจักรวาลเพื่อตนเอง พวกเขาแทรกแซงประชาชนและทำตามความปรารถนาของตนเอง พวกเขาไม่คิดถึงคนอื่น แต่แม้จะขึ้นครองราชย์ จักรวาลก็ทิ้งพวกเขา ดังนั้นคนที่ยกตนเองขึ้นจะถูกลดทอนโดยมนุษย์

河上公 Héshàng Gōng : ความที่มนุษย์สอน ฉันไม่เคยลืมที่จะสอน แต่มนุษย์ทั่วไปไม่รู้จักสอนคนอื่น พวกเขาเพียงแต่เพิ่มความรู้ของตนเอง ทำให้พวกเขาโดดเด่นและทะนงตัว และความมั่นใจนี้ขับเคลื่อนพวกเขาไปสู่การกระทำที่รุนแรง พวกเขาไม่รู้ว่าคนที่รุนแรงไม่เคยมีความตายตามธรรมชาติ ฉันสอนให้มนุษย์ลดความปรารถนาของพวกเขาแต่ละวัน และรักษาความอ่อนน้อมและความสะอาดเพื่อรักษาความสมดุลซึ่งเป็นฐานและการสนับสนุนชีวิตของพวกเขา

A, B : มนุษย์ทั่วไปสอนให้ทิ้งความอ่อนแรงเพื่อความแข็งแกร่ง ทิ้งความอ่อนโยนเพื่อความแข็งแรง แต่ฉันสอนให้ทิ้งความแข็งแรงเพื่อความอ่อนแรง ทิ้งความแข็งแรงที่ต้านทานเพื่อความอ่อนโยนที่ยอมรับอุปสรรค

ตามผู้แปล A, B ดูเหมือนว่าควรมีในข้อความว่า "ฉันสอนตรงกันข้ามกับที่มนุษย์ทั่วไปสอน"

ผู้แปลหลายคนละเว้นบทนี้ไปเพราะไม่สามารถแก้ปัญหาความขัดแย้งที่ปรากฏในบทนี้ได้ อาจจะดีกว่าให้ใช้บทเรียนจากข้อความเก่าที่อ้างอิงในการเปลี่ยนแปลงของ G : "ความที่มนุษย์สอนฉัน ฉันก็สอนต่อมนุษย์อื่น"

E : 教父 jiàofù : คล้ายกับการพูดว่า "การสอนแรกสุดของฉัน" ดูเหมือนว่า E แปลคำว่า 父 fù ว่า 先 xiān "สิ่งที่อยู่ก่อน" สิ่งแรกสุด 老子 Lǎozǐ กล่าวว่า "คนที่รุนแรงไม่ได้ความตายที่ดี" แม้ว่าคนในสมัยของเขาจะสอนหลักการนี้ แต่พวกเขาไม่เข้าใจความหมายและไม่มองว่าเป็นสิ่งสำคัญ <ผู้เขียนนำมันเป็นฐานของการสอนของเขา เพราะเขาเข้าใจความสำคัญทั้งหมด

河上公 Héshàng Gōng อธิบายคำว่า 父 fù ว่า 磬折 qìngzhé "ชนิดของระฆังที่ใช้เรียกประชาชนมาถึงเพื่อรับการสอน" ที่นี่คำนี้จะใช้ในความหมายที่เปรียบเทียบเพื่ออธิบายผู้ประกาศ หรือผู้เผยแพร่หลักการ "ฉันจะเป็นผู้ประกาศหลักการ"

ผู้แปลคนเดียว (G) แปลคำว่า 教父 jiàofù ในความหมายตรง ๆ : "ฉันจะเป็นพ่อของหลักการ"