บทที่ 47 ของเล่าซือ

不bù出chū户hù，知zhī天tiān下xià；不bù窥kuī牖yǒu，见jiàn天tiān道dào。
其qí出chū弥mí远yuǎn，其qí知zhī弥mí近jìn。
是shì以yǐ圣shèng人rén，不bù行xíng而ér知zhī，不bù见jiàn而ér名míng，不bù为wéi而ér成chéng。

คนทั้งโลกมีเป้าหมายเดียวกัน แม้จะใช้ทางต่างกัน แต่ความรู้สึกของพวกเขาไม่แตกต่างจากของฉัน ดังนั้นฉันจึงไม่ต้องออกจากบ้านฉันก็รู้จักโลกทั้งหมด ไม่ต้องมองออกหน้าต่างก็รู้จัก 天道 tiāndào สิ่งที่สำคัญที่สุดของมนุษย์อยู่ภายในตัวเอง ดังนั้นจึงอยู่ใกล้ตัวมาก ถ้าหากพวกเขาไปหาอย่างไรก็จะหาไม่เจอ

苏轼 Sū Shì : นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ที่รวมและเดินทางทั่วโลก ไม่รู้ว่าอยู่ไกลหรือใกล้ในเวลาหรือพื้นที่ ผู้ศักดิ์สิทธิ์รู้ทุกอย่างโดยไม่ต้องออกจากบ้านและไม่ต้องเปิดหน้าต่าง เพราะธรรมชาติของเขาเป็นที่สมบูรณ์ แต่คนในโลกนี้ถูกหลอกหลอนโดยสิ่งที่มีรูปร่างธรรมชาติของพวกเขาถูกจำกัดโดยขอบเขตของความรู้สึก พวกเขาถูกสับสนโดยร่างกายและใจ พวกเขาถูกหยุดโดยภูเขาและน้ำภายนอก พวกเขาไม่เห็นมากกว่าที่ตาเห็น พวกเขาไม่ได้ยินมากกว่าที่หูฟังได้ หน้าปิดเล็ก ๆ ก็สามารถหยุดการใช้งานทั้งสองความสามารถได้

刘克福 Liú Kèfú : โลกกว้างใหญ่ ต้องออกไปรู้จัก แต่พื้นที่ที่เราเดินได้ด้วยกำลังเท้าเป็นสิ่งที่น้อยมาก สิ่งที่เรารู้จักก็มีจำกัด

天道 tiāndào มีขอบเขตที่ไม่สามารถวัดได้ ต้องสังเกตเพื่อตัดสิน แต่ระยะที่เราเห็นได้ด้วยกำลังตาเป็นสิ่งที่จำกัด สิ่งที่เราเห็นก็มีน้อยมาก ผู้ศักดิ์สิทธิ์รู้จักธรรมชาติของโลก เขาเข้าใจ 天道 tiāndào เพราะเขามีทุกอย่างภายในตัวเอง

นักวิจารณ์คนหนึ่งเข้าใจว่า 天道 tiāndào เป็นการทำงานของสองหลัก 阴 Yīn และ 阳 Yáng และการเคลื่อนไหวของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์

คนในโลกนี้ถูกหลอกหลอนโดยความสนใจและความรู้สึก พวกเขาเดินออกไปเพื่อดำเนินการตามความต้องการ ความรักต่อเงินทำให้พวกเขาหลงผิด ดังนั้นพวกเขาจึงห่างจากธรรมชาติของพวกเขามากขึ้นทุกวัน ปริมาณฝุ่นของความรู้สึกเพิ่มมากขึ้นทุกวัน และใจของพวกเขาก็มืดมากขึ้นทุกวัน ดังนั้นพวกเขาห่างไปมากขึ้นและความรู้ของพวกเขาก็ลดลง แต่ผู้ศักดิ์สิทธิ์สงบและไม่มีความต้องการ พวกเขาไม่สนใจสิ่งที่มีรูปร่าง และโดยที่พวกเขาเป็นอันสงบ พวกเขาเข้าใจทุกความลับของโลก

ตามบางข้อความ ผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ต้องขึ้นสวรรค์หรือลงไปในความลึกเพื่อรู้จักสวรรค์และโลก พวกเขารู้จักด้วยใจของพวกเขาเอง