บทที่ 74 ของเล่าซี่

苏辙 Sū Zhé : เมื่อการปกครองดุร้าย แผ่โทษรุนแรง และประชาชนไม่รู้จะทำอย่างไร จึงไม่กลัวความตาย เมื่อจะกลัวด้วยการขู่ความตาย ก็เป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์

แต่เมื่อประชาชนมีความสุขอยู่ใต้การปกครอง ก็รักชีวิตและกลัวความตายเสมอ หากมีผู้ยุให้ประชาชนก่อกบฏในเวลานั้น สวรรค์จะทอดทิ้งผู้นั้น และฉันจะสังหารผู้นั้น ฉันจะกล่าวว่าเป็นสวรรค์ที่สังหาร ไม่ใช่ฉัน แต่ (B) การตัดสินชีวิตของคน ก็เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง ไม่สามารถสังหารได้ง่าย ๆ

李斯 Lǐ Sī : บทนี้มีประโยชน์ในการแสดงให้เห็นว่า กฎหมายที่มีโทษในยุคนี้ ไม่มีประสิทธิภาพในการปกครองอย่างดี ถ้าประชาชนกลัวความตายจริง และมีผู้ทำผิดก็จะสังหารผู้นั้นเพียงคนเดียวก็จะทำให้ผู้อื่นกลัว แต่ถ้าผู้ทำผิดเพิ่มขึ้นตามจำนวนโทษและการสังหาร ก็ชัดเจน (E: ที่ประชาชนไม่กลัวความตาย) และไม่ควรหวังว่าการลงโทษจะทำให้มีการปกครองที่สงบสุขและมีความสงบสุข ราชวงศ์ 秦 Qín ใช้โทษที่รุนแรงที่สุด กฎหมายของพวกเขาเป็นอย่างรุนแรง และจำนวนผู้ก่อการกำเริบและโจรเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราชวงศ์ 汉 Hàn ใช้กฎหมายที่อ่อนโยนและอ่อนไหว และจักรวรรดิทั้งหมดยอมจำนนต่อพวกเขา

คำศัพท์ "Semper existit præses 司杀 sī shā, qui occidit"

สวรรค์คือผู้ที่ควบคุมโทษประหารชีวิต คำว่า "สวรรค์" เป็นผู้เดียวที่สามารถสังหารคนได้เช่นเดียวกับช่างไม้เป็นผู้เดียวที่สามารถตัดไม้ได้ ถ้ามีผู้ที่จะแทนที่สวรรค์ในการสังหารคน ก็เหมือนกับจะแทนที่ช่างไม้ในการตัดไม้ ผู้ที่จะตัดไม้แทนช่างไม้จะบาดแผลมืออย่างแน่นอน การเปรียบเทียบนี้มีประโยชน์ในการแสดงให้เห็นว่า ผู้ที่แย่งชิงสิทธิ์ในการสังหารคนจะต้องประสบกับความทุกข์ทรมานมากมาย 欧阳修 Ōuyáng Xiū กล่าวว่า Laozi แสดงความคิดเห็นเช่นนี้ เพราะเจ้าชายในสมัยของเขา ชอบสังหารคน

李斯 Lǐ Sī : ให้สวรรค์ทำงาน สวรรค์จะส่งความสุขแก่คนที่ดีและความทุกข์แก่คนที่ชั่ว ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม ผู้ที่ผิดก็ไม่สามารถหลบหนีจากสวรรค์ได้ แต่ (B) ถ้าคุณจะแทนที่สวรรค์ที่ควบคุมการสังหาร ก็จะมีโทษที่คุณลงโทษกลับมาทำร้ายคุณ และหัวใจของคุณจะถูกฉีกขาดด้วยความเสียใจ

解玄 Xiè Xuán : จักรพรรดิ 太祖高皇帝 Tàizǔ Gāohuángdì (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ 明 Míng ซึ่งขึ้นครองราชย์ในปี 1368) กล่าวในบทนำของ 道德经 Dàodéjīng ว่า: ตั้งแต่เริ่มครองราชย์ฉันยังไม่รู้ว่าทางของกษัตริย์ผู้อัจฉริยะในอดีตคืออะไร ฉันถามผู้อื่นและพวกเขาแนะนำให้ฉันรู้ แต่วันหนึ่งฉันกำลังอ่านหนังสือมากมาย ฉันพบ 道德经 Dàodéjīng ฉันพบว่าฉบับนี้ง่ายดายและความคิดลึกซึ้ง เมื่อผ่านไปไม่นาน ฉันพบบทนี้ในข้อความ: "เมื่อประชาชนไม่กลัวความตาย จะทำอย่างไรให้กลัวความตายได้"

ในยุคนั้นจักรวรรดิเพิ่งเริ่มมีความสงบ ประชาชนติดตามความชั่วและข้าราชการถูกทุจริต ถึงแม้จะประหารชีวิตสิบคนในตอนเช้า แต่ตอนเย็นก็มีร้อยคนที่ทำผิดเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าความคิดของ Laozi ไม่ถูกต้อง ตั้งแต่นั้นฉันเลิกลงโทษประหารชีวิต ฉันเพียงจองจำผู้ที่ผิดและให้ทำงานแทน ฉันรู้สึกสบายใจในไม่กี่เดือน ฉันรู้ว่าหนังสือนี้เป็นรากฐานสมบูรณ์ของทุกสิ่ง เป็นผู้นำสูงสุดของกษัตริย์และเป็นทรัพย์สมบัติที่มีค่าสำหรับประชาชน!