คงจื๊อวู๋ว่า “ถ่ายทอดแต่ไม่สร้างสรรค์ ความเชื่อมั่นและรักในอดีต ถึงขั้นเปรียบตนเองกับลาวู๋เปิงผู้แก่”VII.1. คงจื๊อวู๋ว่า— ตั้งใจศึกษาและไม่เบื่อ ไม่ลืมคำสอนที่ได้ฟัง และสอนคนอื่นโดยไม่เหนื่อย ความดีเหล่านี้มีอยู่ในตัวฉันหรือVII.2. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันกังวลว่าจะไม่ฝึกปฏิบัติความดี ไม่ขอความช่วยเหลือในการเรียนรู้ ไม่สามารถปฏิบัติตามความยุติธรรมที่ตนเองรู้ และไม่สามารถแก้ไขความเสียหายของตนเองได้VII.3. คงจื๊อวู๋ว่า— เมื่อคงจื๊อวู๋ไม่มีงานทำ เขาเป็นอย่างสงบและรู้สึกสุขVII.4. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันอ่อนแรงมากแล้ว ฉันไม่ได้ฝันเห็นโจวกงอีกแล้วVII.5. คงจื๊อวู๋ว่า— ตั้งใจตามทางแห่งความดี ขยายความดี ดำรงความเมตตา และใช้ชีวิตในศิลปะVII.6. คงจื๊อวู๋ว่า— ตั้งใจตามทางแห่งความดี ขยายความดี ดำรงความเมตตา และใช้ชีวิตในศิลปะVII.7. คงจื๊อวู๋ว่า— เมื่อใครมาประชุมกับฉันด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะน้อยมากก็ตาม ฉันไม่เคยปฏิเสธการสอนVII.8. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันไม่สอนผู้ที่ไม่พยายามเข้าใจ ฉันไม่ช่วยผู้ที่ไม่พยายามพูดออกมา ถ้าผู้ใดฟังคำอธิบายเพียงสี่ส่วนแต่ไม่สามารถเข้าใจและอธิบายส่วนที่เหลือสามส่วนเอง ฉันจะไม่สอนอีกVII.9. คงจื๊อวู๋ว่า— เมื่อคงจื๊อวู๋กินข้างคนที่เสียชีวิต เขาไม่เคยกินอาหารเต็มท้อง เมื่อคงจื๊อวู๋ไปร้องไห้ เขาไม่เคยร้องเพลงทั้งวันVII.10. คงจื๊อวู๋ว่าแก่หยานยวนว่า— คุณและฉันเป็นคนเดียวที่พร้อมจะรับตำแหน่งเมื่อมีการเสนอและกลับไปอยู่ในชีวิตส่วนตัวเมื่อถอนตัวจื๊อลู่ว่า— คุณครู ถ้าคุณครูมีกองทัพสามกอง กับใครคุณครูจะนำไปใช้คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันไม่เอาผู้ที่จะจับหมีด้วยมือเปล่า ไม่ข้ามแม่น้ำโดยไม่มีเรือ และไม่กลัวตาย ฉันจะเอาผู้ที่จะทำทุกอย่างอย่างระมัดระวังและคิดก่อนทำVII.11. คงจื๊อวู๋ว่า— ถ้าสามารถหาเงินได้ ฉันจะทำงานหรือรับตำแหน่งใดก็ได้ แต่ถ้าไม่สามารถหาเงินได้ ฉันจะทำตามความชอบของฉันVII.12. คงจื๊อวู๋ว่า— สามสิ่งที่คงจื๊อวู๋ห่วงใยมากที่สุดคือ การถือศีล การรบ และการเจ็บป่วยVII.13. คงจื๊อวู๋อยู่ในรัฐฉี ฟังเพลงเซี่ยวสามเดือน ไม่รู้รสอาหารคงจื๊อวู๋ว่า— ฉันไม่คิดว่าผู้ประพันธ์เพลงจะมีความสมบูรณ์ถึงขั้นนี้VII.14. รานยูว่า— คุณครูสนับสนุนเจ้าเวย์หรือไม่จื๊อกงว่า— โอเค ฉันจะไปถามเข้าไปว่า— เป่ยอี้ ชูฉี เป็นใครคงจื๊อวู๋ว่า— เป็นคนดีในอดีตรานยูว่า— พวกเขาเสียใจที่ลาออกจากตำแหน่งกษัตริย์หรือไม่คงจื๊อวู๋ว่า— พวกเขาตั้งใจจะเป็นดีในการกระทำของตนเอง และได้ผลตามที่ต้องการ ไม่มีสิ่งใดที่ต้องเสียใจออกไปว่า— คุณครูไม่สนับสนุนเจ้าเวย์VII.15. คงจื๊อวู๋ว่า— ถ้าผู้ที่มีความรู้สูงสุดกินอาหารที่รุนแรงและดื่มน้ำ แล้วนอนหลับด้วยแขนเป็นเต้านอน เขาก็ยังมีความสุขอยู่ในตัวเอง ความมั่งคั่งและเกียรติยศที่ได้มาจากทางที่ไม่ถูกต้องเหมือนเมฆที่ลอยอยู่ในอากาศVII.16. คงจื๊อวู๋ว่า— ถ้าสวรรค์ให้ฉันอายุยืนยาวมากกว่า ฉันจะศึกษาเล่มอีจิงห้าสิบปี และจะไม่มีความผิดพลาดที่ใหญ่VII.17. คงจื๊อวู๋พูดอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับเล่มอีจิง เล่มอีชู และเล่มอีลี ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการปฏิบัติตามหน้าที่VII.18. เจ้าเช่าถามจื๊อลู่เกี่ยวกับคงจื๊อวู๋ จื๊อลู่ไม่ตอบ คงจื๊อวู๋ว่า— ทำไมคุณไม่พูดว่า เขาเป็นคนที่พยายามอย่างหนักจนลืมอาหาร รู้สึกสุขจนลืมความเศร้า และไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังแก่VII.19. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันไม่รู้แต่เกิดมา ฉันรักอดีตและพยายามหาความรู้อย่างหนักVII.20. คงจื๊อวู๋ไม่พูดเกี่ยวกับสิ่งที่แปลกประหลาด การใช้กำลัง การก่อกวน และสิ่งที่เป็นวิญญาณVII.21. คงจื๊อวู๋ว่า— ถ้าผู้ใดเดินทางกับฉันสามคน ฉันจะมีครูสองคน ฉันจะเลือกสิ่งที่ดีและตามไป ฉันจะเปลี่ยนสิ่งที่ไม่ดีVII.22. คงจื๊อวู๋ว่า— สวรรค์ให้ความดีแก่ฉัน เมื่อฉันมีชีวิตอยู่ ฉันจะกลัวฮวานตุยได้อย่างไรVII.23. คงจื๊อวู๋ว่า— ลูก ๆ คุณคิดว่าฉันซ่อนสิ่งใดไว้หรือไม่ ฉันไม่ซ่อนอะไร ฉันไม่มีสิ่งใดที่ทำและไม่บอกลูก ๆ ของฉัน ฉันเป็นคนเช่นนี้VII.24. คงจื๊อวู๋สอนสี่สิ่งคือ วรรณกรรม การกระทำ ความซื่อสัตย์ และความจริงใจVII.25. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันไม่เคยเห็นคนที่มีความรู้สูงสุด ถ้าฉันเห็นคนที่มีความรู้สูงสุดก็พอแล้ว ฉันไม่เคยเห็นคนที่ไม่มีความผิดพลาด ถ้าฉันเห็นคนที่มีความมั่นคงก็พอแล้ว คนที่ไม่มีอะไรแต่กล่าวว่า มีคนที่ว่างเปล่ากล่าวว่าเต็มคนที่มีน้อยแต่กล่าวว่าเป็นคนที่มีความมั่งคั่งมาก ความมั่นคงยากที่จะมีVII.26. คงจื๊อวู๋ตกปลาแต่ไม่ตกปลาด้วยเครือข่าย เขาไม่ยิงนกที่นอนหลับในตอนกลางคืนVII.27. คงจื๊อวู๋ว่า— เมื่อใครมาประชุมกับฉันด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะน้อยมากก็ตาม ฉันจะยินดีที่เขามา แต่อย่างไรก็ตาม ฉันไม่รับประกันว่าจะไม่กลับไปVII.28. คงจื๊อวู๋ว่า— ความดีไกลหรือไม่ ถ้าฉันต้องการความดี ความดีก็จะมาถึงฉันVII.29. เจ้ากระทรวงยุติธรรมของรัฐฉินถามว่า เจ้าชาวโจวรู้เรื่องเกี่ยวกับการประพฤติหรือไม่ คงจื๊อวู๋ว่า เขารู้เรื่องเกี่ยวกับการประพฤติ คงจื๊อวู๋ถอยกลับไป คงจื๊อวู๋ยินดีและพูดกับวูมาจี เข้าไปว่า— ฉันได้ยินว่า ผู้ที่มีความรู้สูงสุดไม่เอาใจใส่กับพวกเขา ผู้ที่มีความรู้สูงสุดก็เอาใจใส่กับพวกเขาหรือไม่ เจ้าชาวโจวได้แต่งงานกับผู้หญิงจากรัฐวูและมีชื่อเดียวกันกับตนเอง และเรียกเธอว่า วูเมงจื่อ แทนที่จะเรียกเธอว่า วูจี ซึ่งเป็นชื่อจริงของเธอ ถ้าผู้ที่มีความรู้สูงสุดรู้เรื่องเกี่ยวกับการประพฤติใครจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการประพฤติวูมาจีบอกคงจื๊อวู๋ คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันมีโชคดี ถ้าฉันทำผิด ฉันจะได้รู้VII.30. คงจื๊อวู๋ร้องเพลงกับคนที่ร้องเพลงดี เขาจะให้พวกเขาร้องอีกและร้องด้วยVII.31. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันอาจมีความรู้เท่ากับคนอื่น แต่ฉันยังไม่สามารถกระทำเหมือนผู้ที่มีความรู้สูงสุดได้VII.32. คงจื๊อวู๋ว่า— ฉันกล้าที่จะคิดว่าฉันมีความรู้สูงสุดหรือไม่ ฉันไม่รู้ แต่ฉันไม่เบื่อในการฝึกปฏิบัติความดีและไม่เบื่อในการสอนคนอื่น ฉันสามารถพูดได้กงซีฮัวว่า— นี่คือสองสิ่งที่ลูกศิษย์ของคุณไม่สามารถเรียนรู้ได้VII.33. คงจื๊อวู๋ป่วยหนัก จื๊อลู่ขอให้ทำพิธีบูชา คงจื๊อวู๋ว่า— ควรทำไหมจื๊อลู่ตอบว่า— ควรทำ ในพิธีศพพวกเขาพูดว่า“ขอร้องกับวิญญาณในสวรรค์และโลก”คงจื๊อวู๋ตอบว่า— ฉันบูชามานานแล้วVII.34. คงจื๊อวู๋ว่า— ความหรูหราจะทำให้หยิ่งยโส ความถูกต้องจะทำให้เหมือนคนขี้เกียจ ฉันจะเลือกความถูกต้องVII.35. คงจื๊อวู๋ว่า— ผู้ที่มีความรู้สูงสุดเป็นคนที่สงบและมีใจกว้าง คนธรรมดาเป็นคนที่มีความกังวลมากVII.36. คงจื๊อวู๋เป็นคนที่อ่อนโยนและรุนแรง ไม่รุนแรงและไม่ดุ ความเคารพและความสงบ
