บทที่ 37 ของเล่าถาง

ภาษาจีน

dàochángwéiérwéi
hóuwángruònéngshǒuwànjiānghuà
huàérzuòjiāngzhènzhīmíngzhī
míngzhījiāng
jìngtiānxiàjiāngzhèng

คำแปล

ทาง (Tao) ประพฤติด้วยการไม่กระทำ และกลับไม่มีสิ่งใดที่ไม่กระทำ
ถ้าผู้ปกครองและขุนนางสามารถรักษาได้ มวลชนจะกลับมาสู่ธรรมชาติเอง
ถ้าหลังจากกลับมาสู่ธรรมชาติแล้วยังต้องการกระทำอะไร เราจะกดดันด้วยความงามที่ไม่มีชื่อ
ความงามที่ไม่มีชื่อ ก็ไม่ควรต้องการ
การไม่ต้องการจะนำมาซึ่งความสงบ
ดังนั้นจักรวาลจะกลับมาสู่ธรรมชาติเอง

หมายเหตุ

ทาง (Tao) ประพฤติด้วยการไม่กระทำ และกลับไม่มีสิ่งใดในโลกที่ไม่เกิดจากทาง (Tao)

ผู้รู้ (列子) (Lièzǐ) กล่าวว่า เขาไม่รู้ไม่มีความสามารถ แต่ไม่มีสิ่งใดที่เขาไม่รู้ไม่มีสิ่งใดที่เขาไม่สามารถทำได้ ความคิดนี้เหมือนกับของ (老子) (Lǎozǐ)

ถ้าผู้ปกครองสามารถรักษาทาง (Tao) ได้ คือ ตามและปฏิบัติด้วยการไม่กระทำ มวลชนจะกลับมาสู่ธรรมชาติตามตัวอย่าง

คำว่า (作) (zuò) แปลว่า "เคลื่อนไหว" คำว่า (镇) (zhèn) แปลว่า "ควบคุมให้สงบ" หลังจากที่ประชาชนกลับมาสู่ธรรมชาติแล้ว ความรู้สึก ความต้องการจะเริ่มเคลื่อนไหวในใจ และศีลธรรมจะเปลี่ยนไป บางคนจะต้องการทำให้สิ่งที่ธรรมชาติและจริงงามขึ้น บางคนจะต้องการทำให้สิ่งที่ง่ายๆซับซ้อนขึ้น และทีละน้อยๆคนจะเริ่มให้ความสำคัญกับสิ่งที่ดูดีแต่ไม่จริง จนสุดท้ายจะกลายเป็นอันตรายต่อสังคม

คำว่า (将) (jiāng) (ปกติใช้เป็นเครื่องหมายอนาคต) แปลว่า "ควรจะ" หรือ "จำเป็นต้อง"

ตาม F ควรแปลว่า (以不欲) (yǐ bù yù) (jìng) แปลว่า "ด้วยการไม่ต้องการ จะสงบ"